Tijdens het opgroeien zijn we allemaal op zoek naar antwoorden op dezelfde vragen. Vragen als: wat vind ik belangrijk? Wat wil ik worden? Maar vooral ook: wie ben ik? Voor kwetsbare jongeren is deze zoektocht vaak een hobbelige weg. Want hoe ga je om met volwassen worden als je opgroeit in armoede of in een onveilige thuissituatie? Krijg je de kans om in alle rust te ontdekken wie je bent als je gepest of buitengesloten wordt? Als de kansen niet voor het oprapen liggen in de wijk waar je opgroeit? Of als je een mentale of fysieke beperking hebt, waardoor sommige dingen net wat meer tijd en moeite kosten?
Allemaal voorbeelden van jongeren die behoefte hebben aan een steuntje in de rug, die ze kunnen vinden in het welzijnswerk. Jongerenwerkers weten hoe ze spelenderwijs of gewoon tijdens het hangen een vertrouwd gezicht kunnen worden voor de jongeren. Zij kunnen bij hen terecht als ze ergens mee zitten en kunnen meedoen aan activiteiten die de jongerenwerkers organiseren om zichzelf te ontwikkelen. Dit is van onschatbare waarde: want een onsje welzijn, scheelt een kilo zorg.
Maar als we kijken naar wie deze jongerenwerkers vooral weten te bereiken, dan zien we dat het meeste welzijnswerk gericht is op jongens. Jongens chillen vaak met hun vrienden op pleintjes en veldjes, waar ze opvallen en makkelijk te vinden zijn. Ze halen meer kattenkwaad uit, vooral als het wat minder goed met ze gaat. Hun gedrag wordt eerder ervaren als overlastgevend, en jongerenwerk kan dan een oplossing zijn.
Maar hoe zit het eigenlijk met jonge meiden? Wat doen zij als het niet goed met hen gaat? Uit onderzoek blijkt dat jonge meiden vaker zorgen hebben waardoor ze zich terugtrekken. Ze gaan niet naar buiten, maar blijven thuis zitten piekeren of zonderen zich af op hun kamer. Ze kampen met eenzaamheid, depressieve gevoelens en andere uitdagingen die vaak onzichtbaar zijn voor de buitenwereld. En al helemaal niet zichtbaar in het straatbeeld. Het is belangrijk dat we deze meiden niet uit het oog verliezen.
Bovendien ontwikkelen meiden zich ook op een andere manier dan jongens, zeker tussen de leeftijd van 10 en 23 jaar. Zij hebben andere interesses en behoeften dan jongens en krijgen te maken met andere verwachtingen vanuit hun omgeving. Ze zijn ook nog eens gevoeliger voor de verwachtingen van anderen en vinden het ook belangrijker wat anderen van hun denken, waardoor ze steeds de balans moeten zoeken tussen wat ze zelf willen en wat anderen van hun vragen. En al de emoties die hierbij komen kijken, kroppen jonge meiden vaker op waardoor hun zorgen onnodig laat worden gezien. Daarom hebben jonge meiden een eigen vorm van welzijnswerk nodig. Met jongerenwerkers die activiteiten organiseren die hen aanspreken en die ook vaker de tijd kunnen nemen om één op één met meiden te praten, want daar hebben zij meer behoefte aan. Zo krijgen ook zij de kans om te praten over hun zorgen, leuke dingen te doen met leeftijdsgenoten en zichzelf te ontwikkelen.
Gelukkig hebben we in Den Haag al heel goed meidenwerk. Maar als ik in de stad ben, hoor ik dat er eigenlijk behoefte is aan meer. Daarom heb ik hier aandacht voor gevraagd in de gemeenteraad. Ik wil dat het college gaat uitzoeken wat er nodig is om het meidenwerk de komende jaren flink uit te breiden en dat er gekeken wordt naar hoe we jongerenwerkers kunnen ondersteunen om dit zo goed mogelijk te doen. Want jonge meiden verdienen het net zo als jongens, om op hun eigen tempo te ontdekken wie ze zijn en wie ze willen worden.
