‘Homo’s en pedofielen wegwezen’. Dat werd afgelopen zaterdag geroepen door een paar honderd relschoppers op het Malieveld. Regelrechte homohaat, op het democratische podium van ons land, in onze stad. Verbazingwekkend? Dat helaas niet. De afgelopen vier jaar is queeracceptatie onder middelbare scholieren namelijk met bizarre cijfers afgenomen.
Het vierjaarlijkse onderzoek van de Universiteit van Utrecht en het Trimbos Instituut naar de gezondheid en het welzijn van jongeren in Nederland, bevat dit jaar schokkende resultaten met betrekking tot acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren. De positieve houding ten opzichte van homoseksualiteit is onder jongens sinds 2021 zo goed als gehalveerd en onder meiden is er sprake van een grote afname van 29%. Ook het aandeel jongeren dat denkt dat homoseksuele of lesbische leerlingen open kunnen zijn op school over hun seksuele oriëntatie, is sterk gedaald van in de afgelopen vier jaar naar minder dan de helft.
Ik maak me enorme zorgen over deze ontwikkeling en de gevolgen ervan. We zetten een gigantische stap terug in de tijd. Jarenlang stegen de acceptatiecijfers gestaag, maar dit onderzoek laat zien dat er een verandering gaande is. Een verandering die nú politieke actie van ons vraagt.
Want de uitwerking hiervan zien we meteen. De extreemrechtse rellen afgelopen week zijn zowel aanleiding als gevolg. Er is sprake van een neerwaartse spiraal waarin intolerantie en haat onder andere op sociale media wordt genormaliseerd. En dat werkt door in de echte wereld. Tijdens Pride vinden steeds meer incidenten plaats. Paarse Vrijdag, jarenlang een feestelijke dag op scholen, leidt inmiddels tot polarisatie en haat. En steeds meer jongeren blijven gedwongen in de kast uit angst voor pestgedrag en uitsluiting.
Dat het onderzoek van Trimbos laat zien dat de acceptatie onder jongeren daalt, laat zien dat acceptatie geen rechte lijn is. Eerder verworven vrijheden staan onder druk. En tegelijkertijd zijn juist de jongeren van nu onze hoop. Want de enige manier om de spiraal te doorbreken – de sleutel naar een tolerante stad waar iedereen zichzelf kan zijn – is het onderwijs.
Dit college zou alles op alles moeten zetten om ervoor te zorgen dat Haagse scholen een veilige plek zijn voor queer-jongeren. Dat vraagt om actie. Om financiële ondersteuning van queer-organisaties die hulp en voorlichting verzorgen, zichtbaarheid van queer-symbolen in de openbare ruimte om uit te stralen dat iedereen welkom is in onze stad en actieve steun voor de gemeenschap, zowel in woord als in daad. En precies daarom is het bizar dat het nieuwe Haagse college van Hart voor Den Haag, DENK, CDA en VVD ervoor heeft gekozen om te stoppen met een wethouder voor inclusie. Want terwijl er nota bene twee extra wethouders bij zijn gekomen, valt queeracceptatie in Den Haag tegenwoordig onder ‘integratie’.
Lachwekkend, nog losgezien van de suggestie dat de Haagse queergemeenschap beter zou moeten integreren. Want wat dit namelijk laat zien is waar de aandacht van het Haagse college ligt, en vooral waar die niet ligt. Het laat zien dat veilig en vrij queer zijn in Den Haag, geen prioriteit heeft voor de politiek. En dat terwijl de buitenwereld juist alleen maar bozer wordt, en het leven voor queer-personen steeds onveiliger.
Den Haag is onze stad. Mijn stad, en die van iedereen. We hebben de afgelopen jaren keihard gewerkt om ie-de-reen een vrij en veilig thuis te geven. Om ervoor te zorgen dat ik veilig met mijn vrouw over straat kan lopen, dat jongeren zich vrij voelen om uit de kast te komen en dat liefde gewoon liefde is. Die inzet mag niet verloren gaan. Actie is nú nodig. Daarom stelde ik meteen schriftelijke vragen over het onderzoek van Trimbos. En daarom deed mijn collega Hera Butt dat meteen na de achterlijke rellen op het Malieveld.
Als deze coalitie denkt de Haagse queergemeenschap de komende jaren te kunnen laten ‘integreren’, heb ik maar één boodschap voor ze: zie maar hoe je zélf integreert in mijn stad van vrijheid, vrede, liefde en recht. Hoe je je aanpast aan ónze stad. Waar iedereen vrij is en waar we – ook in de politiek – opstaan voor alles en iedereen, juist ook iedereen die anders is. Dat is namelijk precies wat ons Haags maakt.
